De alpaca’s naast de deur, en waarom gasten er blijven hangen

Toen wij hier begonnen, hadden wij de alpacaboerderij niet in onze plannen staan. Het is de buurman, het ligt naast de deur, en verder dachten we er niet over na.

De eerste groep die ernaartoe wilde, vroeg het zelf. Ze hadden ze zien staan vanaf het terras en waren nieuwsgierig. We hebben gebeld, ze mochten komen, en dat half uur staat sindsdien in bijna elk programma dat we maken.

Wij hebben lang gedacht dat het een leuk uitje was. Dat is het ook. Maar er gebeurt iets anders wat wij pas na een jaar of wat doorhadden.

Het viel ons op bij groepen die ’s ochtends stroef begonnen. Een team dat elkaar net kent, of een afdeling waar iets speelt. Die groepen komen anders terug van dat hek dan ze eropaf gingen.

Wij hebben het nooit geteld, dus neem het voor wat het is. Maar het is te vaak om er niets over te zeggen.

Alpaca’s doen niet erg hun best. Ze komen niet aangelopen, ze willen niet geaaid worden op commando, en ze kijken je aan alsof je iets moet uitleggen. Je kunt er niets mee afdwingen.

Precies daarom werkt het. Een groep die een half uur bij zo’n dier staat, moet iets met zichzelf. Er valt niets te presteren bij een dier dat niet meewerkt, dus mensen gaan gewoon praten.

En ze praten anders. Over hun hond, over het weekend, over dat ze eigenlijk al maanden moe zijn. Dat zijn niet de gesprekken waarvoor een team hierheen komt, maar het zijn wel de gesprekken die de rest van de dag makkelijker maken.

Een half uur tussen de alpaca’s doet meer voor een groep dan een kwartier voorstelrondje. Dat klinkt flauw, maar wij zien het te vaak om het nog toeval te noemen.

Het helpt ook dat het dichtbij is. Je loopt er in vijf minuten heen, dus het kost geen halve dag en niemand hoeft in een auto. Dat maakt het verschil tussen iets wat je inplant en iets wat je ter plekke besluit.

Bij ons is dat vaak zo gegaan: de ochtendsessie loopt vast, iemand kijkt naar buiten, en tien minuten later staat de hele groep aan het hek.

Wij regelen het dan even met de buren. Dat is meestal geen probleem, al vragen we wel of je het bij de aanvraag doorgeeft als je het zeker wilt weten.

Wat ons opvalt is wie er als eerste bij het hek staat. Zelden degene die de dag heeft georganiseerd. Vaak iemand die de hele ochtend weinig heeft gezegd.

Die persoon staat dan als enige nog te kijken terwijl de rest alweer terugloopt. Wij zeggen daar niets van, maar het is elke keer dezelfde soort persoon.

Die laatste is het moeilijkst voor mensen die de dag organiseren. De neiging om er iets mee te doen — een rondje wat vond je ervan — is groot, en die bederft het meteen.

Wat er tussen de dieren gezegd is, hoort daar te blijven. Het werkt door in de middag zonder dat iemand het benoemt, en dat is precies hoe het moet.

Er zijn meer dingen op loopafstand. Het pad langs het kanaal begint bij ons hek, de moestuin ligt achter de fruitgaard, en de dorpskern van Tiendeveen is een kilometer verderop.

Maar de alpaca’s zijn het enige waar gasten ons maanden later nog over mailen. Wij hebben ze niet bedacht en we verdienen er niets aan. Ze staan er gewoon, en dat blijkt genoeg.

Als je hier een dag boekt en je twijfelt of het te frivool is voor jullie gezelschap: dat valt mee. Wij hebben directieteams zien staan die vooraf zeiden dat ze er niet aan begonnen.

Het duurt ongeveer vier minuten voordat de eerste zijn jas openhoudt en iets tegen een alpaca zegt. Daarna is het klaar en doet iedereen mee.

Wij geven verder geen uitleg en er is geen rondleiding. Je loopt erheen, je staat er, en je loopt terug. De buren vinden het prima, zolang je het hek achter je dichtdoet.

Eén ding nog. Alpaca’s spugen inderdaad, maar bijna altijd naar elkaar en zelden naar mensen. In al die jaren is het hier één keer misgegaan, bij iemand die tussen twee dieren in ging staan om een foto te maken.